De film is meer ontstaan uit een klimaat tussen de mensen die meegewerkt hebben. Het is geen film waarvoor het idee van mij is uitgegaan en tenslotte bij mij is teruggekomen. Er was geen scenario. Door net elkaar te praten is er een klimaat ontstaan. Dat klimaat wilden we niet vereenvoudigen in woorden omdat we er vanuit gaan dat de communicate via woorden tegenwoordig zo kunstmatig verloopt, dat mensen wel denken te begrijpen wat er wordt uitgedrukt maar in feite niet aan de essentie komen. Daarom hebben we gefilmd zonder taal; geprobeerd om zoveel mogelijk door bezig te zijn een bepaalde mate van bewustzijn in onszelf en ten opzichte van de omgeving te creëren. Dat eist veel van de mensen. Je moet continu improviseren, zowel zij als ik. Je kan het beschouwen als een jam-session, waarbij ik meespeel met een camera.
– Normaal is het verhaal het belangrijkst en wordt de omgeving, de kostuums enzovoorts aangepast daaraan. Bij ons is het andersom: het verhaal ontstaat uit de omgeving en uit de intensiteit waarmee we dingen doen. Daarom hebben we ook het strand als omgeving gekozen. Overal waar je binnenkomt wordt je met een omgeving opgescheept en moet je maar afwachten of je je daarin happy voelt. Het strand is een grote ruimte, ongericht, in tegenstelling tot een stoel; daar kan je op zitten, je kan hem omtrappen en ga zo maar door. Pas later komen deze dinegn ook in de film.
