Eadward Muybridge vond geen bewegende beelden uit, niemand deed dat, maar hij maakte de eerste fotografische films, 15 jaar vóór Lumière. Hij maakte in snelle opeenvolging afdrukken op glasplaten en projecteerde zijn beelden met een primitief instrument. Muybridge vond een medium uit, dat tussen fotografie en film in zit. Hij noemde het: zoopraxografie. Hij begon in 1878 met een dravend paard en omstreeks 1885 had hij een encyclopedie van beweging geproduceerd: mannen en vrouwen, naakt en gekleed, en dieren van allerlei soort, van capybaras tot kakatoes.
Thom Andersen, een onafhankelijk filmer uit Los Angeles, deed er 10 jaar over om moeizaam -beeld voor beeld- Muybridges series van bewegingloze foto’s te laten herleven. Het resultaat is een grondige, gevoelige en geestige studie van de oorsprong van het medium van een bijzondere pionier.
Toen Muybridge zijn eerste publieke voorstelling gaf van zijn fotografische films in San Fransisco in 1880, was er weinig belangstelling voor. Hoewel hij doorging met het geven van demonstraties, werd zijn werk om diverse redenen ontkend, vergeten, verwaarloosd of verdoezeld.
Desalniettemin hebben al vier generaties van kunstenaars om zeer verschillende redenen de fascinatie erkend van zijn werk en het is duidelijk dat velen er van geleerd hebben (de Franse expressionisten bijvoorbeeld). Hij is de grote promotor van een school van fotografen van de westkust. In Amerika wordt deze film gebruikt op universiteiten en scholen.
Thom Andersen begint zijn versie met een citaat van Mao: “De kennis van mensen is kennis van bewegingsvormen, omdat er niets in de wereld bestaat buiten bewegende materie en deze beweging moet zekere vormen aannemen.”
