Een met grote betrokkenheid en woede gemaakte film over het beeld dat in onze samenleving bestaat van mensen met een lichamelijke handicap. Dwoskin, zelf sinds zijn negende jaar invalide als gevolg van polio, verwerkte zijn eigen ervaringen in de film. Daarnaast bevat Face of our fear een meer algemene en historische visie op de plaats of beter: het niet hebben van een plaats +!+ van lichamelijk gehandicapten in de westerse wereld.Opmerkelijk en effectief is het gebruik van fragmenten uit speelfilms als The elephant man, Visiteur du soir en The hunchback of Notre-Dame, die Dwoskin gebruikt om zijn betoog te illustreren. Hij heeft zijn film zo willen construeren dat de toeschouwer steeds kleine ontdekkingen kan doen over de wereld van de gehandicapte, die in laatste instantie voor Dwoskin een gewone wereld is.Binnen het oeuvre van Dwoskin, dat wordt gekenmerkt door het visuele experiment, is Face of our fear een opmerkelijk toegankelijke film; je zou hem zelfs, in de gunstige betekenis van het woord, een pamflet kunnen noemen.
