Het laatste deel van het Lemminge-tweeluik speelt twintig jaar na het eerste deel. De jonge hoofdpersonen zijn inmiddels volwassen en hebben zelf kinderen. De vroegere schoolvrienden zijn uit elkaar gegroeid en zij ontmoeten elkaar nog slechts toevallig. Levensvreugde en perspectief zijn echter nog even zeldzaam; de hoofdpersonen worden geplaagd door slechte huwelijken, depressiviteit of dodelijke ziekten. De oplossingen die de personages voor hun problemen kiezen, zijn soms even drastisch als in het eerste deel. De ontmoeting van een aantal oude vrienden tijdens een diner brengt hun vriendschap niet opnieuw tot leven, maar stelt hun wankelijke geestelijke bestaan ernstig op de proef. Ze blijken nu zelf gevangenen te zijn van hetgeen waartegen ze zich in hun jeugd afzetten.Ondanks de nauwkeurigheid, het oog voor detail, waarmee Haneke de hoofdpersonen en hun omgeving tot leven roept, blijft het hem steeds gaan om de innerlijke drijfveren. Hij geeft geen directe motieven voor de onderkoelde waanzin waarmee zijn hoofdpersonen te kampen hebben, maar zijn doordringende blik op hun omgeving geeft de nodige geheimen prijs.
