Grimmige parodie op en grappige hommage aan Jean-Luc Godards eerste meesterwerk A bout de souffle. De film neigt naar de romantiek en nostalgie zoals wij die wellicht waarnemen wanneer we Godards film nu bekijken, maar bovenal is Nikotin een film van nu.Het verhaal is genoegzaam bekend en snel verteld. Een jongeman ontmoet een meisje dat hem uiteindelijk verraadt. De jongen dirigeert als het ware zijn eigen noodlot. Hij gaat roekeloos door het leven en weet dat het slecht met hem zal aflopen. Nikotin is doorspekt met verwijzingen naar A bout de souffle, zoals de montageflitsen, het collagekarakter, de tussentitels, de apocalyptische visioenen van nietsontziende schietende mensen en de haakse manier waarop het beeld tegenover de muziek is gezet. Er zit zelfs een grappig (nep-)interview met Godard in de film, een spiegel van het interview van Jean Seberg met Jean-Pierre Melville.Nikotin is een ware symfonie van industriële en andere geluiden. De dialogen zijn spaarzaam en zelden relevant. Regisseur Ivanov lijkt de wereld van de Großstadt uit te willen drukken met alle filmische middelen die hem ter beschikking staan. Snelle auto’s, motoren en mensen die elkaar achtervolgen, tegen de donkere achtergrond van monumentale en vervallen stadsarchitectuur, een en ander niet gespeend van humor. Nikotin verhoudt zich tot A bout de souffle zoals de titels zich tot elkaar verhouden: ‘nicotine’ versus ‘buiten adem’.
