Het Tian’anmen Plein is het centrum van de binnenstad van Peking. Na twee reconstructies sinds 1949 is het plein het grootste van de wereld, 800 meter lang en 500 meter breed, groot genoeg om een miljoen mensen te doen verzamelen. In de loop van de twintigste eeuw is de politieke betekenis ervan gegroeid en getransformeerd. Het plein is nu het hart van China, een heiligdom. Het plein wordt getoond als een plek waarop het ene na het andere toneelstuk plaatsvindt. De journalisten van de staatstelevisie organiseren een grootschalig filmprojekt over het hijsen van de nationale vlag in de vroege ochtend. Ze interviewen de voorbeeldige politie-agenten, en de kinderen uit de achtergebleven gebieden die de Kinderdag- activiteiten bijwoonden. Met deze scenes onthult de film het gevoel van nieuws, en de interesses van de staats-media en hun journalisten. Een vrouw neemt foto’s van toeristen die voor het portret van Mao staan. De politie bemoeit zich met het schoonvegen van het plein voor de ceremonie van een buitenlandse president. Van ’s ochtends tot ’s avonds zijn mensen in de weer met tai-chi oefeningen en vliegers.
