Zoals het een leerlinge van Ermanno Olmi past, speelt dezefilm van Isabella Sandri in een specifieke provinciale omgeving:in Polesina op het platteland van de Veneto, het achterland vanVenetië. Het belang van de couleur locale in de filmwordt versterkt door het werken met niet-professionele acteursen het gebruik van het locale dialect.De film opent met een proloog waarin twee kinderen tijdens eenchristelijke plechtigheid worden gedoopt. Het zijn Chiara enNino, nicht en neef, die door grootmoeder Rosa naar het altaarworden gedragen. De familie plant twee jonge boompjes voor dekinderen.Twintig jaar later. Chiara en Nino zijn geliefden in een sterkveranderende tijd. De twee bomen zijn omgehakt om plaats te makenvoor lelijke nieuwbouw. De als wees bij de liefdevollegrootmoeder Rosa opgegroeide Nino is egoïstisch, belust op gelden een gokker. Rosa, die zelf worstelt met een drankprobleem,maakt zich grote zorgen om zijn toekomst. Chiara heeft eengemakkelijke jeugd gehad in een gezin waar geld genoeg was. Zekan gaan en staan waar ze wil, maar wordt op het moment dat zehaar vleugels moet uitslaan overvallen door onzekerheid. In eengesprek met Rosa, die haar einde voelt naderen, laat ze zichoverhalen met Nino te trouwen.Rosa, gespeeld door Anna Recchimuzzi, krijgt gedurende de filmsteeds meer de hoofdrol. Haar verschijning is omschreven als hetmeest realistische en ontroerende personage in de Italiaansecinema van de afgelopen jaren.
