Door de uitzonderlijke lengte (tien uur), de zeer persoonlijke benadering en de wijze van ontstaan (als reisverslag), heeft Prisjádim na dorozku het karakter van een ongecensureerd dagboek. Michael Pilz maakte deze videofilm (als dit geen woord is, dan moet het dat worden) tijdens een reis naar Siberië samen met de Nederlandse fotografe Bertien van Manen. Een reisfilm in het voetspoor van een fotografe, waarbij de film zelf ook sporen achterlaat. Pilz beschouwt de film als een meditatie over wat ver is en dichtbij, over wat vreemd is en vertrouwd, over een winterreis, over horen en zorgvuldig kijken, over beelden en het zich-maken-van-beelden. De film zit zo vol van dagelijkse eenvoud dat de komst van een oude volle bus in het kleine Siberische dorpje Apanas werkt als een sensationele actiescène. De titel Prisjádim na dorozku, ‘Laten we even gaan zitten voordat we vertrekken’, verwijst naar de oude Russische gewoonte om voor een reis te gaan zitten om de reiziger een moment tot zichzelf te laten komen. Om onder de meest barre omstandigheden in Siberië en in de meest intieme situaties bij mensen thuis zo gemakkelijk mogelijk te kunnen filmen, zag Pilz af van zijn oorspronkelijke voornemen om 16mm-filmmateriaal te gebruiken. Hij gaf de voorkeur aan het onopvallende video-hi8. Volgens Pilz is het niet nodig om de film in één keer in zijn geheel te zien. De film laat zich benaderen als een persoon die je, na diverse kortere of langere ontmoetingen, kunt leren kennen.
