Soms boosaardige en steeds hoogst originele zwart-witfilm over de waan en de werkelijkheid van het twaalfjarige meisje Stephanie (verbluffend vertolkt door Siraya Da Mota). Stephanie heeft problemen – op school en met haar ouders – die een stuk verder gaan dan puberale grilligheden. Ze heeft uiterst verwarrende seksuele en gewelddadige fantasieën die haar meer en meer gaan beheersen. Zo ziet ze zichzelf haar ouders vermoorden met het gruwelijke middeleeuwse slagwapen dat in het Nederlands de ironische naam ‘goedendag’ heeft en in de taal van de filmmaker, nog mooier, Morgenstern heet. De grens tussen droom en werkelijkheid begint stilaan te verdwijnen. Beurtelings droomt Stephanie een baby te zijn (die wordt ontvoerd en vermoord) of een verleidelijke Lolita (die wordt verkracht door de jeugdige moordenaar Marc). Ze verlangt naar zelfmoord en laat zich in haar waan (of toch in werkelijkheid?) vergiftigen door twee merkwaardige oudere benedenbuurmannen. Filmmaker Mathieu Seiler heeft de wanhopige gevoelswereld van een jong meisje opmerkelijk raak opgeroepen. Hij verklaart dat deels uit zijn eigen leeftijd – hij was negentien toen hij het scenario schreef en twintig toen hij de film draaide. Hij voelde zich nog dicht bij de problematische innerlijke wereld van een puber. Bekroning voor zijn eigen afrekening met het puber-zijn was voor Seiler het feit dat zijn vader op de set aan de film meewerkte. Waar veel hedendaagse cineasten de diepte-psychologie en metaforiek uit de weg gaan, koos Seiler juist voluit en op intelligente wijze voor dit riskante traject.
