Speelfilm in de droog-komische stijl van een educatieve documentaire. Zonder opsmuk legt de camera de handelingen vast van de hoofdrolspelers, die eerder onderdeel van een rollenspel zijn, dan werkelijk acteren. De film volgt de weinig spectaculaire wederwaardigheden van de wat sullige jongeman Randy Scott. Randy heeft weinig vaardigheden en ambities en valt van het ene onaantrekkelijke baantje in het andere. Randy’s belevenissen (wat een groot woord is voor zijn bezigheden) zijn duidelijk doorgestoken kaart, maar doordat de film gemaakt is op onaanzienlijke locaties in Amerika’s Mid-West en de amateur-acteurs veelal zichzelf spelen, ontstaat er een vreemd soort ambiguïteit waarin documentaire en fictie van plaats verwisselen. Het eentonige leven van Randy wordt letterlijk voelbaar gemaakt: de film is op een geraffineerde manier saai, geen snelle montage, geen muzikale omlijsting, geen aantrekkelijke acteurs. Maar schijn bedriegt. De stijl van de film is te vergelijken met die van poker-face Buster Keaton; vroeg of laat schiet je onbedaarlijk in de lach. Voorbij de saaiheid ligt de onwaarschijnlijkheid en de absurditeit van het leven van mensen op de onderste sporten van de sociale ladder. Chris Smith richtte zijn blik op een bestaan dat zo banaal is dat het nooit eerder werd opgemerkt. Binnen het programma sluit de film aan bij andere dubbelzinnige portretten van ‘doodgewoon’ Amerika als Real Life, Vernon, Florida en Dadetown. (GjZ)
