Iialang en Bulan zijn twee 25-jarige studenten van de 68-jarige leraar in traditionele muziek, Waluyo. Iialang deed in zijn jeugd een aantal traumatische ervaringen op doordat hij een gewelddadige vader had – deze stak hem bijvoorbeeld regelmatig met een naald in zijn vinger. Bulan is een jonge vrouw die op zoek is naar individuele richtlijnen, maar deze op een of andere manier steeds weer uit het oog verliest. Ondanks de verschillen in leeftijd, positie en geslacht groeit er een sterke liefdesband tussen de drie personages.De wereld in Bulan tertusuk ilalang (een film in een geheel andere stijl dan Nugroho’s eerdere Letter to an Angel) wordt getekend door enerzijds nauwgezette, traditionele opvattingen, anderzijds door een modern aandoende, digitale component. Regisseur Nugroho probeert deze tegengestelde elementen niet te integreren, maar laat ze eerder met elkaar botsen, met als resultaat een radicaal nieuwe uitdrukkingsvorm. Dat is bijvoorbeeld te zien in een lange flashback van Iialang: hoewel de scène doorspekt is met ingewikkelde visuele effecten, ligt de essentie ervan juist in een uitermate eenvoudige sequentie: een naald in Bulans vinger, het symbool van Iialangs innerlijke drama.Deze film stond vorig jaar al op het programma, maar ging toen naar het festival van Berlijn. Omdat het zo’n bijzondere film is, zeker gezien het feit dat Indonesië geen sterke filmtraditie kent, krijgen de bezoekers van Rotterdam nu alsnog de kans de film te zien.
