Dadetown is een perfecte fake-documentaire, niet van echt te onderscheiden. Regisseur Russ Hexter bewijst ermee een groot talent te zijn; het is tragisch dat hij zo jong (op 27-jarige leeftijd) moest sterven. De film wordt door de makers zelf een ‘meta-documentaire’ genoemd, maar we kunnen hem gerust, met Caryn James van The New York Times, een film ‘beyond categories’ noemen. Voor een kort item over small-town America brengt een filmploeg een bezoek aan Dadetown (een niet-bestaand stadje dat door de makers uit diverse locaties is samengesteld). Gaandeweg ontdekken ze dat ze op het juiste moment op de juiste plaats zijn voor een langere film. Het stadje bevindt zich in een ernstige identiteitscrisis. De oude metaalbewerkingsfabriek die generaties lang de economische zekerheid van het stadje kon waarborgen dreigt te sluiten. Na een invasie van een rijke high-tech onderneming belandt het vredige stadje in een sociale crisis die culmineert in een staking.Hexter heeft zijn schijndocumentaire goed voorbereid. De locaties zijn met zorg gekozen en de tientallen personages die in de film optreden zijn gecast vanwege hun vermogen zich natuurlijk en improviserend te presenteren. In zekere zin kun je zeggen dat Hexter met zijn minutieuze vervalsing toch een waar proces documenteert. Dadetown zegt veel over de sociaal-economische situatie van een klein plaatsje dat een speelbal is van de zich globaliserende economie. Hexter liegt de waarheid. (GjZ)
