Jeon Tae-Il was in de zeer anti-communistische jaren zestig in Korea een jonge linkse activist. Tijdens zijn werk in een confectie-atelier zag hij op een dag een jonge vrouw bloed ophoesten als gevolg van de tuberculose die ze in de ongeventileerde werkruimte had opgelopen. Het incident veranderde zijn leven. Zijn vader vertelde hem dat er wel degelijk wetten waren die dit soort omstandigheden verboden. Ondanks zijn gedrevenheid maakte Jeon Tae-Il weinig vorderingen in zijn pogingen er iets aan te veranderen.Jeon Tae-Il is niet een pamflettistische biografie van deze activist, die uiteindelijk zichzelf offerde – als een bijna typisch Koreaanse daad van protest – voor de verbetering van arbeidsomstandigheden. De film concentreert zich op de lotgevallen van schrijver Kim Young-Su die een biografie over Jeon schrijft, maar niet weet wanneer die ooit gepubliceerd zal kunnen worden. Het is 1975, een periode die ‘De Donkere Tijd’ wordt genoemd. Kim, die betrokken is bij het organiseren van demonstraties, probeert uit handen van justitie te blijven. Zijn zwangere vrouw heeft soortgelijke problemen omdat ze geprobeerd heeft een vakbond op te richten. Regisseur Park pendelt heen en weer tussen het leven van Jeon Tae-Il zoals dat vorm krijgt in het hoofd van zijn biograaf en de belevenissen van de laatste in een niet minder repressieve tijd. Deze vorm maakt de film tevens tot een elegische reflectie op de raakvlakken van kunst en het leven.
