Kino im Kopf is, aldus de persmap, een KriminalerotischlyrischesexperimentalfantasyhorrorsoapsplatterÉtrashroadmoviemelodrama, vermomd als documentaire. E.P. Wischin, Willy Puchner, Carl Andersen, Christoph Mayer, Viktor Tremmel, Hans Weingartner, Hans Hermann Fink, Susanne Strobl, Richard Blue Lormand, Andreas Dusl, Peter Budil en Boris Schafgans vertellen voor de camera aan regisseur Michael Glawogger filmverhalen die niet bestaan of die tot aan Kino im Kopf nog niet bestonden. Hoeveel mensen onder ons hebben niet ideeën die het beslist waard zijn verfilmd te worden? Die ideeën worden in de loop der jaren veranderd, versierd, uitgebreid, ingekort, personages worden toegevoegd, acteurs bedacht – maar de films worden nooit gemaakt. Michael Glawogger heeft twaalf van dergelijke ‘hoofd’-regisseurs om zich heen verzameld om de film die ze ‘altijd al’ wilden opnemen, te ensceneren en te becommentariëren. Een paar voorbeeldjes, zoals ze in de film te zien zijn: We zitten in de bioscoop, het is donker, het diafragma gaat open… Ja, de film begint eigenlijk met Peter Sladke, een trambestuurder die net als elke andere dag naar zijn werk gaat… De held van dit verhaal heet Pichler, en deze Pichler heeft een grote passie… Het begon dus hiermee, dat deze film mij inviel, dat is nu al veertien jaar geleden, het moet rond Hemelvaartsdag 1982 geweest zijn, en ik kan rustig stellen dat ik deze film sindsdien in mijn hoofd meedraag…
