Een vrouw lijdt aan de wereld en trekt zich in zichzelf terug. Ze schept een claustrofobische ruimte, als een baarmoeder, om zich te beschermen tegen de vele gevaren die ze in haar paranoïde geest voor zich ziet opdoemen. Er verschijnt een geheimzinnige, nerveuze en opgejaagde man waar de vrouw zich meer en meer mee identificeert. De vrouw verwoordt haar gedachten in brieven die ze schrijft aan een afwezige. Zo schrijft ze bijvoorbeeld: ‘It’s suffocating in here. It smells of dying brain cells, mine I’m sure.’(GjZ)
