Waarom arriveert de jonge Parijzenaar Stéphane hartje winter op het noordelijk treinstation van Boekarest? En wat betekent dat vreemde vrouwengezang, dat hij overal waar hij komt aan iedereen laat horen? De hoofdstad van Roemenië blijkt slechts een korte etappe in een obsessionele speurtocht. Stéphane belandt in Valachie, het onbekende hart van het platteland waar de Lautaris, ‘zigeunermuzikanten’, wonen. De oude Isidor is Stéphane’s veerman die hem stapje voor stapje laat binnentreden in deze chaotische wereld, die zowel picaresk als gewelddadig, grappig als irritant is. Isidor is een bulibasha, een clan-leider. Het is een geslepen, ontroerende en bombastische kerel die ‘zijn Fransman’ in eerste instantie gebruikt om zichzelf belangrijker voor te doen dan hij is, maar allengs meer plezier aan hem gaat beleven. Stéphane op zijn beurt laat zich de genoegens van het zigeunervolkje graag aanleunen. Tussen hen vindt de gadjo (vreemdeling) uit Parijs zijn plaats, zonder de rode draad van zijn obsessie uit het oog te verliezen: de zigeunerzang, de vrouwenstem die hij/hem achtervolgt.
