Mondo Cane vormt de sleutel tot de verklaring van de belangstelling voor het sensationele ‘waar-gebeurde’, of dat nu een obscure performance-video is waarin de kunstenaar zichzelf verwondt en mismaakt, of ‘hier-en-nu’ televisiebeelden van rampen en oorlogen. Het leed en de bizarriteit van de ander bevestigt op een geruststellende manier onze gewoonheid en normaliteit. Niet iedereen wil daar echter op gewezen worden. De films van Gualtiero Jacopetti waren en zijn dan ook zeer controversieel.Jacopetti’s benadering in deze film is encyclopedisch: hij gaf een groot aantal professionele cameramensen de opdracht om overal ter wereld wrede, vreemde en zieke situaties documentair vast te leggen op het mooiste en beste filmmateriaal dat voorhanden was. Zoveel schokkende beelden en dan zo mooi kleurig en scherp, dat had men nog nooit bij elkaar gezien. Sommige critici vonden Jacopetti een morele visionair die de huidige hondsheid van de wereld scherp en oprecht in beeld bracht. Anderen verweten hem exploitatie van de gewoonten van andere volken en culturen (wat tegenwoordig politieke incorrectheid heet, iets wat Jacopetti nu nog problematisch maakt). De Nederlandse romanschrijver en eerste directeur van de Nederlandse filmacademie Anton Koolhaas noemde Mondo Cane een ‘morbide etalage’, een ‘geperverteerd panopticum’, een ‘fascistische bespotting van andere rassen’ en een ‘schofterige exploitatie van leed en bloed’. Oordeel zelf. Kijk naar deze gekke en wrede wereld en vorm je een mening. (GjZ)
