Begin jaren dertig vatte de gevierde Sovjet-filmer Sergej Eisenstein het plan op om in Mexico te gaan filmen. Met steun van filmmaker Robert Flaherty, schilder Diego Rivera en schrijver Upton Sinclair en diens rijke vrouw, werd de basis gelegd voor Que viva México!, een film over de mythes, de kunst, de religie, de dodencultus, de sociale strijd en de geschiedenis van het Mexicaanse volk. Eisenstein, Grigori Alexandrov en cameraman Eduard Tissé raakten tijdens hun verblijf in Mexico steeds meer gefascineerd door de schoonheid van het landschap en de mensen. Eisensteins ideeën over zijn filmische reisverslag werden steeds megalomaner en het geduld van de geldschieters raakte op. Het project werd afgebroken en een aantal opnamen vond in verminkte vorm zijn weg naar dubieuze documentaires.Oleg Kovalov, de Russische meester in found-footage die in 1997 Filmmaker-in-Focus was in Rotterdam: ‘Mijn film is geen poging om een film te reconstrueren die nooit – behalve dan in het hoofd van de regisseur – werd gemaakt. De film is een onderzoek naar de aard van onvoltooide films, hij poogt de geheimen van een verloren Atlantis te raken. De sleutel tot deze geheimen ligt in de tegenstrijdigheden van Mexico, een land waarin verschillende culturele en sociale levensvormen in een eeuwige strijd naast elkaar bestaan. Met deze film hebben we geprobeerd Eisensteins gedachten te onthullen over leven en dood, geheugen en schoonheid en de goddelijke kosmos waarin de mensheid leeft, liefheeft en lijdt.’
