‘Hoe wurgend mistroostig het leven in Roemenië onder Ceausescu was, toonde Pintilie in zijn hartbrekende tragedie Le chêne. In Terminus Paradisblijkt hoe weinig er verbeterd is. Varkenshouder Mitou zit op een terrasje in Boekarest en krijgt oogcontact met Norica. Wat inzet als een strobrandje, zal de proporties aannemen van een vuurstorm waarbij doden vallen. Norica is namelijk al verloofd: met een weerzinwekkende worstjesverkoper die een minimum aan groezelige welvaart garandeert. Mitou moet de militiare dienst in; met zijn temperament maakt hem dat tot een kwaaie vijand. Met een gestolen tank zal hij proberen zijn rivaal klein te krijgen. Geen leger of strafkamp kan hem stuiten.De paradijselijke droom van een desperado wordt door Pintilie in een nationale context van kansloze illusies geplaatst. In dit Roemenië streeft de een gewetenloos naar loze luxe, de ander hoopt op een betere leven in Amerika, de meesten dromen maar wat weg in een roes van wodka.’ Pieter van Lierop, GPD
