Planet Alex

Analoog aan Döblins Berlin Alexanderplatz, creëerde Schüppel in Planet Alex een fascinerend, apocalyptisch tijdsbeeld van het leven in Berlijn aan de hand van een netwerk van personages. In een vlot tempo, binnen een tijdspanne van vierentwintig uur, smeedt hij de verhaallijnen van elk personage tot een hecht, sfeervol geheel. Uit alle mensen die zich dagelijks op, onder en rond het plein bewegen, tussen Fernsehturm en U-Bahn, licht hij er een aantal uit. Asaki, een internetkunstenares die zich de naam van een manga-figuur heeft aangemeten, komt terecht in het ‘eso-terrorisme’. Anna is een keurig meisje dat een weekendje naar Berlijn komt om de beest uit te hangen maar beseft dat dat niets zal veranderen aan haar middelmatigheid. Katja staat op het punt internationaal door te breken als model en wacht het juiste moment af. Deze personages ontmoeten elkaar, verliezen elkaar weer uit het oog en hervinden elkaar.Van dichtbij wordt in een dwingend ritme het ogenschijnlijk diffuse centrum van de stad geportretteerd. De filmt zapt als het ware door allerlei genres heen, van krimi tot komedie, van sprookje tot psycho-thriller. Berlin Alexanderplatz ontpopt zich tot een zelfstandig zonnestelsel, waarin de bol van de Fernsehturm de zon is waar alles omheen wentelt.De beeldesthetiek van de film wordt bepaald door het gebruik van een kleine DV-camera, waarvan de opnamen naderhand werden bewerkt en overgezet op 35mm-film. Het resultaat is van een wonderlijke, transparantie, die het gevoel van realisme versterkt.