Twee nieuwe digitale videowerken van DV-master Jon Jost – beide min of meer voorlopige versies. Jost maakt gebruik van de vluchtigheid van het nieuwe medium en zijn mogelijkheden tot verandering. Door de digitale montagemogelijkheden is geen enkele versie definitief te noemen. Voor ieder doel kan bepaald materiaal worden veranderd en aangepast. Zo bewerkte Jost voor Roma – un ritratto improvvisorio opnamen die hij gedurende een lange periode van zijn woonplaats Rome heeft gemaakt (en die uiteindelijk hun plaats moeten krijgen in een ambitieus twaalf uur durend magnum opus over de stad) om gevolg te geven aan een verzoek van een Italiaans televisiestation. Jost beschouwt zijn eigen (mis)handeling van het materiaal als cynisch en didactisch, maar het resultaat is toch maar mooi een ritmisch visueel gedicht over de eeuwige stad.De toon van het tweede werk, dat is opgedragen aan zijn dochtertje Clara, is erg gekleurd door recente persoonlijke omstandigheden: door de scheiding van zijn vrouw ziet Jost zijn dochter niet meer. Als om de rouw daarover te verwerken en de verbijstering te bevatten, maakte hij abstracties van oudere opnamen van Clara. Het resultaat is een melancholisch, virtuoos spel met het licht in het haar van een meisje dat door de abstractie het haar van ieders geliefde zou kunnen zijn. (GjZ)
