<<<<<>>>In 1997 hield Rotterdam een retrospectief van Alain Cavaliers werk. Destijds had hij net de enorme mogelijkheden ontdekt die het videofilmen met zich meebracht. Dit kwam tot uiting in Cavaliers eerste videofilm La rencontre (1996). Met Vies gaat Cavalier verder het pad op dat hij destijds insloeg.Vies is een vierluik van ‘levens’ van mensen, die elk gefilmd worden in perspectief van hun werk. We zien Yves, een oogchirurg die van zijn eigen werk zegt dat het een beetje lopende band-werk is geworden. Zorgvuldig worden Yves’ handelingen in beeld gebracht. Cavalier observeert en laat de interpretaties en emoties aan de kijker. Verder zien we de beeldhouwer Jean-Louis Faure, een eigentijds kunstenaar wiens moderne beelden sterk zijn geïnspireerd door de militaire, literaire en politieke geschiedenis. Het laatste ‘portret’ is van Françoise Widhoff, een Franse editor en filmproducente die een tijd met Orson Welles heeft samengewerkt aan diens The Other Side of the Wind. We horen haar vertellen, terwijl de camera rondkijkt in een verlaten landhuis waar Welles een aantal maanden vertoefde. Het resultaat is een onorthodoxe, maar verrassende en leerzame schets van Welles.Cavalier: ‘Als ik met iemand kan opschieten, als ik het leuk vind wat iemand doet, dan heb ik de vervelende eigenschap die persoon te filmen. Het draaien kan jaren of gewoon een middag duren. En dan, simpel plezier temidden de chaos, komen er vier films samen om er slechts een te vormen.’ EH
