Walk Don’t Walk

Walk Don’t Walk is een documentaire over de benen in Manhattan, vanuit het standpunt van de voet. In tegenstelling tot de meeste Amerikaanse steden wandelt in New York praktisch iedereen. En over het algemeen stoppen New-Yorkers ook niet voor Don’t Walk. Hoewel iedereen in zijn eigen ritme loopt, zijn er nauwelijks botsingen; de stroom opent en sluit zich. Bij de New-Yorkse marathon zal al helemaal niets of niemand, ook geen zware storm, de mensen stoppen. Alles beweegt.De documentaire is voorzien van muziek in de vorm van tropische klanken van de beroemde klarinettist Don Byron. De bekende redactrice van het magazine Leg Show, Dian Hanson, becommentarieert en analyseert de Amerikaanse inhibities betreffende geluk, alsmede de mannelijke zwaktes voor mooie benen. (Over Hanson zelf merkte haar voormalige levenspartner Robert Crumb op: ‘She’s like an Albert Schweizer to pathetic foot-suckers, and she’s pretty good-hearted about it.’)Thomas Struck deed twee jaar over zijn film, waarvoor hij veel materiaal draaide op enkelhoogte, met behulp van een digitale camera aan een stok. Veel mensen viel het niet eens op, anderen vonden het erg grappig en sommigen voelden zich ‘aangevallen’, waardoor Struck tot driemaal toe op het politiebureau moest uitleggen dat hij geen pornografie, maar een documentaire over het ritme van de stad en het najagen van geluk aan het maken was.