Poupées d’argile

De veertigjarige Omrane verdient zijn kostje bij elkaar met het leveren van dienstmeisjes aan de nieuwe rijken in Tunis. Hij ronselt de jonge kinderen op het verarmde, droge platteland en vervoert ze met zijn gemotoriseerde driewieler naar de grote stad, hun moeders garanderend dat hij over hun eerbaarheid zal waken. Wanneer hij weer van een plattelandsreis terugkeert met de negenjarige Fedhah, blijkt Rebeh, misschien wel de wildste en mooiste van zijn recruten, ondertussen te zijn gevallen voor de verlokkingen van de grote stad. Ze heeft genoeg van al het ondankbare gepoets voor de rijken en ruikt de wind van de vrijheid. Maar wanneer ze zwanger raakt, weet ze niet wat ze moet doen. Omrane probeert haar te vinden en zoekt ondertussen een werkplek voor Fedhah, die vanuit haar plekje achterin in de driewieler de stad ontdekt en kleien poppetjes maakt.Het lot van de drie personages is op een onontkoombare manier met elkaar verbonden en Bouzid laat op overtuigende wijze vanuit de drie verschillende perspectieven alle hoeken van de stad Tunis zien. Het levert een film op die betrokken is – vooral bij het lot van vrouwen – maar geen gemakkelijk oordeel velt. En zoals we van Bouzid (L’homme des cendres) gewend zijn, is de film authentiek maar niet exotisch, en fraai gedraaid maar nergens verhullend.