Lost in Translation

Bob Harris (Murray) en Charlotte (Johansson) zijn twee Amerikanen in Tokio. Bob is een filmster die een commercial voor een whiskymerk gaat draaien, Charlotte is een jonge vrouw die een beetje achter haar workaholic echtgenoot, een hippe fotograaf (Ribisi), aanhobbelt. Beiden worden geplaagd door slapeloosheid en zo ontmoeten ze elkaar in de bar van hun vijfsterrenhotel. Hun ontmoeting leidt tot een verrassende vriendschap en memorabele uitstapjes in de voor hen zo onbegrijpelijke Japanse megapolis. Coppola toont zich een meester in het oproepen van de op zijn best bitterzoete en dromerige gevoelens van vervreemding die een stad in een andere tijdzone met zich mee kan brengen. Murray speelt de rol van zijn leven; als geen ander weet hij hilarische sketches te combineren met onderkoelde melancholie en pathos. Johansson suggereert als alter ego van de regisseuse op onopdringerige wijze de persoonlijke twijfels en keuzes van een intelligent, begaafd persoon tijdens een windstilte in het leven. Sofia Coppola: ‘Ik wilde iets maken rond mijn ervaringen in Tokio, maar ook iets romantisch, iets over getrouwd zijn en volwassen worden, en de dingen waar ik over nadacht. We hebben geprobeerd zo discreet mogelijk te zijn, met een kleine camera, geen extra licht, en met mensen op straat als figurant. Lost in Translation zit vol met de dingen waarom ik van Tokio houd, over een vreemdeling in Tokio zijn, en over de misverstanden tussen mensen.’