Kammerflimmern

Wat win je iedere keer als je met rechterhand tegen het autodak door oranje rijdt? Twee minuten goeie seks – en ook nog cumulatief! Dat is het laatste wat ‘Crash’ (Schweighöfer) als kind van zijn ouders leert, voordat ze gierend uit de bocht vliegen. Crash komt er levend vanaf, maar houdt er een trauma, zijn bijnaam en een litteken in zijn gezicht aan over. Hij groeit op en wordt een engelachtige ambulancemedewerker met een onstuitbare reddingsdrang. Zijn leven is leeg, totdat de hoogzwangere November (Schwarz) op een dag de alarmcentrale belt omdat haar vriend een overdosis heeft genomen. Kammerflimmern is een prachtig voorbeeld van de recente opleving in de Duitse cinema die misschien wel begon met Tom Tykwers Lola rennt (1998). Geen holocaust-drama’s of post-Fassbinders, maar films over het frisse, vitale, eigentijdse, niet-burgerlijke Duitsland. In zijn debuut combineert Hölzemann met veel souplesse en fantasie een veelheid aan stijlen. Droom, werkelijkheid en gedrogeerdheid vallen samen in een verrassende, treffende en vaak ook humoristische montage. De Duitse titel is afgeleid van de heftige hartritmeschok die een defibrillator teweegbrengt: een lichamelijke alarmtoestand die in wezen de rode draad vormt in dit onconventionele liefdesverhaal. Kammerflimmern is een snelle film over leven en dood en het vinden van jezelf in jezelf en in de ander. En juist als de twee minuten goeie seks achter de rug zijn, eindigt de film in een onverwachte, symbolische climax. (SdH)