L’école de la chair

Deze bewerking uit 1998 van een onbekende roman van Yukio Mishima is in Frankrijk door de kritiek neergesabeld. Waarom de film, die gaat over de passie van de wat oudere Dominique (Isabelle Huppert) voor de mooie jonge Quentin (Vincent Martinez), niet in de smaak viel, is lastig te zeggen. Het is een openlijk, schaamteloos vehikel voor Huppert, en wie niet houdt van haar ingetogen boze hoogmoed, zal de film ook niets vinden. Maar dat geldt ook voor een film als Premingers Daisy Kenyon, waarin Joan Crawford eind jaren veertig schitterde. Dit is weliswaar niet Jacquots meest ambitieuze latere werk, en de manier waarop Parijs wordt neergezet mag wat uit de tijd zijn, toch is het cinematografie van grote emotionele en visuele precisie. Daarbij komt dat de gedachten van Jacquot en zijn ster haast samenvallen. ‘Een soepele vertelling over de waanzin van de liefde en koele wraak, verteld vanuit het perspectief van Dominique, of liever gezegd vanuit Jacquots fascinatie met haar perspectief’, schreef criticus Jim Hoberman. (KJ)