Il silenzio dell’Allodola

Dat het begrip ‘politieke gevangene’ zo goed als verdwenen lijkt uit het hedendaagse vocabulaire, zegt iets over onze tijd. Net zoals het wijdverbreide gebruik in de jaren zeventig van de term ‘bevrijdingsbewegingen’ veel zegt over de positie en het imago van die bewegingen. De debuutfilm van David Ballerini gaat over een politieke gevangene, het IRA-lid Bobby Sands, die overleed nadat hij 66 dagen in hongerstaking was geweest, omdat hij als politieke gevangene aangemerkt wilde worden. The Silence of the Skylark is een schoolvoorbeeld van politiek-historisch en uitgebalanceerd realisme. De vraag wie er op politiek niveau gelijk had of heeft, doet er niet zoveel toe in deze barok geënsceneerde en gestileerde film – noch de IRA, noch Groot-Brittannië worden in de film genoemd. Dat de hoofdrol van deze Italiaanse film door de Tsjech Ivan Franek wordt gespeeld, brengt extra afstand teweeg. Het doel van Ballerini is universeler en daarmee ook actueler. Het uitgangspunt van de film is dat Sands in de gevangenis kwam omdat hij IRA-lid was en daarmee potentieel gevaarlijk. Dus was het ‘veiliger’ om hem op te bergen. Ook tegenwoordig een veelgebruikt argument… The Silence of the Skylark is een film over modern, mythologisch martelaarschap, over het bewaren van de menselijkheid onder extreem ongelijke omstandigheden, over de noodzaak keuzes te blijven maken. Een film om boos over te worden. (GT)