Voices of Bam

Het was één van de grote mediagenieke natuurrampen van onze tijd: de aardbeving die in 2003 de monumentale middeleeuwse stad Bam in Iran met de grond gelijkmaakte. Na het vertrek van de nieuwsploegen begon een Iraanse kunsthistorica projectmatig familiefoto’s uit het puin op te graven, om de getraumatiseerde bevolking haar privé-geschiedenis terug te kunnen geven. Zoals archeologen zich richten op de grafkelders en afvalputten van de oudheid, zo zocht de kunsthistorica in de archiefkasten van onder het puin bedolven fotowinkels. In Voices of Bam vormen enkele van deze opgegraven foto’s het startpunt voor poëtische portretten van mensen die weer zin aan hun leven proberen te geven. De film doet twee dingen tegelijk: hij geeft een beeld van het dagelijkse leven voor de ramp, maar legt in dezelfde beweging vast hoe de overlevenden weer opkrabbelen. Onbedoeld is de film op een bijzondere manier totstandgekomen. Op het laatste moment, terwijl haar crew al in Bam was gearriveerd, bleek de regisseuse geen toestemming van de Iraanse autoriteiten te krijgen om het land binnen te gaan. Als in een vluchtsimulator moest ze haar film van afstand verder navigeren, erop vertrouwend dat haar crew de door haar gezochte poëzie zou vinden. We zullen nooit weten of het resultaat met de filmmaakster ter plekke beter zou zijn geweest, maar het is moeilijk voorstelbaar. (GjZ)