Encarnación

De openingsscène van Encarnación is even alledaags als onthullend: een vrouw googelt een naam op internet en zoekt naar positieve recensies. Het is haar eigen naam. Erni is een actrice, voorheen zeer gewild en populair, nu door haar leeftijd beduidend minder in trek.
Regisseuse Anahí Beneri vroeg voor de rol van Erni actrice Silvia Pérez, die zelf in de jaren tachtig een jong filmsterrretje was. Actrice en personage vallen overtuigend samen. Net iets te jong gekleed in roze met blingbling en inmiddels te eager om te pleasen, moet Erni meer en meer concessies doen om nog aan werk te komen. Tegelijkertijd vertoont ze professionaliteit, neemt ze haar fans serieus en trotseert ze de misprijzende blikken van haar familie, die zich van haar publieke bestaan heeft gedistantieerd. Haar dilemma ontstijgt hierdoor gemakkelijke pathetiek en karakteriseert een eenzame, maar gedreven vakvrouw. Als Erni naar het platteland reist voor de verjaardag van haar vijftienjarige nichtje, blijkt deze als enige geïnteresseerd in de warme binnenkant van haar overdadig en goedkoop uitgedoste tante. Tussen de twee ontstaat een liefdevolle vrouwelijke krachtmeting, die warmer is dan de ‘liefde’ die beiden aan het thuisfront gewend zijn.
In Encarnación ontbreekt elk melodrama en Beheri weet via natuurlijk spel en kleine details een gevoelige analyse te schetsen van vrouwelijke identiteit en de stigmatisering van het vrouwelijk lichaam.

• 

•