Over Here

Het ‘hier’ uit de titel is Portland, Oregon. Door de ogen van Jost is het een verregende industriële plaats waar het alleen binnen soms warm kan zijn. Het ‘daar’ van de film is Irak, dat inmiddels een nationaal trauma is zoals Vietnam dat ooit was. Jost maakte eerder een film over het hier/daar van Amerika met Homecoming (2004). In Over Here, enkele jaren later, lijkt het trauma onder de huid te zijn gekropen. Jost beweegt zich met zijn menselijke verhaal onder die huid, ver weg van de grote politiek. Alleen in een verklaring aan het slot neemt hij expliciet stelling.
Centraal in de film staat Jason. Jong, maar ook veteraan. Volledig beschadigd door een verwarrende oorlog. De film opent met een minutenlang aangehouden close-up van Jason in een door videobewerking vertekend beeld. Een experimenteel begin van een relatief conventionele film.
De indolente Jason was dakloos en werd door een man in huis genomen. Deze Chris wil zijn goedheid beloond zien door dankbaarheid, en hij wil ook dat Jason zich aanpast aan zijn huisregels. Het resultaat is echter dat Jason nog onverschilliger wordt, en ook dat hij zijn opgekropte emoties niet langer binnenhoudt.
De film lijkt eenvoudig, maar is in wezen zeer ambitieus. Niet minder dan een nationaal trauma wil Jost hier op micro-niveau in kaart brengen. Zijn camera lijkt daarbij een geavanceerd warmtezoekend projectiel. Hij zoekt en vindt zijn weg, ook al verkiest Amerika het allesbedekkende duister. (GjZ)