Anaglyph Tom (Tom with Puffy Cheeks)

In Anaglyph Tom keert Ken Jacobs terug naar de bron uit 1905 voor zijn structuralistische meesterwerk uit 1969, Tom, Tom, the Piper’s Son. In zijn eerdere film, een mijlpaal van cinematografische deconstructie, herfotografeerde en manipuleerde Jacobs een filmfragment uit de begindagen van de film, en drong hij binnen in het beeld om het te sublimeren. In Anaglyph Tom past de maker het anaglief-3D-proces toe op de originele beelden, waarbij hij de ervaring van de diepteperceptie zelf tot onderwerp maakt van zijn onafgebroken experiment. Door het verleden te reanimeren via digitale manipulatie, roept Jacobs opnieuw de celluloid geesten en verloren werelden van vroegere tijden op, onderwerpt ze aan zijn duizelingwekkende ingrepen en dompelt de kijker erin onder. Zijn werk, kloppend en flikkerend, pulserend en hakkelend, doopt de kijker in spookachtige scènes die tot leven komen met illusionaire diepte en dynamiek (er worden 3D-brillen uitgedeeld).
Jacobs: ‘Het eigenlijke onderwerp van Anaglyph Tom (Tom with Puffy Cheeks) is de diepteperceptie zelf. Onze geliefde acteurs uit Tom, Tom, the Piper’s Son uit 1905 omvatten de menselijke absurditeit opnieuw tot ons vermaak, maar dit keer in illusionair (en krankzinnig) 3D. Clowns en hoeren en losbandige heertjes stappen ongehinderd in en uit het scherm, waarbij vaak een hoofd, been of arm verkeerd terechtkomt als ze van locatie veranderen.’
(www.eai.org)