Letter to a Child

Film kan eenvoudig zijn. Gewoon een document. Het kan gewoon vastleggen wat je ziet en wat je hoort. Het kan – waarom niet? – zuiver zijn. Dat althans lijkt de maker hier na te streven. Letter to a Child lijkt simpel, maar gaat over alle grote vraagstukken als geluk, liefde en dood.
De Sloveense regisseur Vlado Skafar interviewde gewone mensen. Of misschien is interviewen het verkeerde woord; hij bracht ze aan het praten. Het is een vergissing te denken dat gewone mensen gewone dingen zeggen. Over geluk bijvoorbeeld. Over liefde. Of over de dood. Zaken waar weinig mensen makkelijk over spreken, maar wel de mensen in de film van Skafar. Soms lijkt het of hij alleen let op de val van het zonlicht op hun gezicht, en lijkt zijn vraag zijdelings en zonder echt belang. Zijn gesprekspartners blijven wonderlijk kalm en rustig, ook als ze de meest wonderlijke dingen vertellen. Alsof de regisseur toch niet echt luistert. Alsof ze staan te dromen voor de camera.
Maar de maker is niet naïef. Hij is een toegewijde cinefiel en weet wat film kan en niet kan doen. Hij weet ook wat al eerder is gemaakt, en beseft dat alleen absolute bescheidenheid en eenvoud al die meesters die voor hem kwamen, kunnen doen vergeten. (GjZ)