Snow

Aida Begics eerste speelfilm verbeeldt een van de zwartste hoofdstukken uit de geschiedenis van haar thuisland: de etnische zuiveringen onder moslims en Kroaten door hun Bosnisch-Servische buren ten tijde van de oorlog in Joegoslavië. Begic filmde niet de oorlog zelf, maar de even zware periode die erop volgde voor de vele moeders, weduwen en wezen. Zij zijn hun kinderen, mannen en vaders kwijt en weten vaak niet eens of en waar deze gestorven zijn. Sterk zijn ze wel, in hun besluit het leven weer op te pakken, ook al zijn de littekens nog elke dag voelbaar.
Snow vertelt het verhaal van een klein bergdorp waar de vrouwen meer dan ooit op elkaar zijn aangewezen. Ze zijn gedwongen onderlinge verschillen te accepteren, om een begin te maken met een nieuwe toekomst. Wanneer projectontwikkelaars hun land op willen kopen, besluiten ze zich te verzetten.
Begic zet sterke karakters tegenover elkaar in een sereen maar ook onverbiddelijk landschap. De regisseur tilt het naturelle spel van de acteurs naar een metafysisch niveau door aan de harde alledaagse strijd van de personages een subtiel magisch-realisme toe te voegen. Begic deed onderzoek onder vele oorlogsweduwen, en zag dat het besef van hogere machten een algemeen verschijnsel is dat de vrouwen op de been houdt. De sneeuw is hiervan het meest pure voorbeeld. (LC)

• 

• 

•