Hoy no tuve miedo

In de eerste helft van deze intieme studie van alledaags leven aan de rand van een kleine provincieplaats volgen we de zussen Ara en Marian en hun vriendin Belén met haar hond Lulu. Het lyrisch gefotografeerde Hoy no tuve miedo ontvouwt zich als een verzameling indrukken en stemmingen. Ritjes met de brommer over zandwegen, werk, rondhangen met vrienden, familiefoto’s, dansen, voorbereidingen voor Kerstmis. Een in een tweedehandswinkel gevonden jasje zal tot een weerzien van de zussen met hun vader leiden.
Iván Funds specifieke stijl – poëtisch en impressionistisch – spreekt nog sterker uit het tweede deel waarin hij speelt met documentaire en fictie. Het bezoek van een vrouw aan een psychiater is ingebed in een ware beeldenstroom – arbeiders, landschappen en vooral veel feesten. Een filmploeg komt in beeld, en we vangen zelfs een glimp op van de actrices uit de eerste helft. Dit is de eerste solo-regie van Fund. Zijn samen met Santiago Loza geregisseerde Los labios was vorig jaar te zien in Rotterdam.