Big Bad Wolves

Quentin Tarantino noemde Big Bad Wolves ‘de beste film van 2013’. En dat is te begrijpen. Deze wraakthriller bevat de nodige Tarantino-eske ingrediënten: meanderende dialogen die slalommen tussen macabere humor en absurdisme, een flinke dosis ultrageweld, een handig spel met genreconventies, perfecte stilering en een operateske soundtrack die het drama nog eens flink aandikt.
Vertrekpunt van Big Bad Wolves is een reeks moorden op kinderen die cumuleert in de arrestatie van de timide godsdienstleraar Dror, een onwaarschijnlijke verdachte die door een politieblunder op vrije voeten komt. De vader van het laatste slachtoffertje, Gidi, zint echter op wraak. En komt daarbij in botsing met detective Miki, die zelf de jacht geopend heeft op Dror en geen enkel middel schuwt.
Big Bad Wolves doet meer dan eens denken aan Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Maar dit is ook een expliciet Israëlische film. De paranoia van een volk dat in permanente staat van oorlog is, sijpelt overal doorheen. Dit is een film bevolkt door louter wolven.