Het vuur in scenarist en filmmaker Paul Schrader wil maar niet doven, zijn geestdrift blijft onverminderd. Terugkijkend op de jaren 70 was het niet zo dat de nieuwe en radicale golf onafhankelijke Amerikaanse films per se beter was dan wat zou volgen. Het verschil zat hem, in zijn ogen, in het effect dat ze hadden op het publiek. Deze nieuwe cinema was voor ons allemaal de katalysator om onze sociale angsten te erkennen en te verwoorden. Maar het was Schraders visie, gevormd door een strenge calvinistische opvoeding, die veel van deze werken creëerde. Films als Taxi Driver, Hardcore en Raging Bull worden gekarakteriseerd door dwangmatigheid, ambiguïteit en destructief narcisme.
Sommige kunstenaars worden een enfant terrible genoemd en die bijnaam blijft lang hangen. Bij Schrader niet. Hij was al meteen een lastige onruststoker, maar wel een filmmaker wiens thema’s in alle opzichten te duister zijn (en wiens helden wanhopig snakken naar verlossing) om hem nu nog in zo’n gemakkelijk hokje te stoppen.
Zijn recente Dark is een radicale bewerking van de film Dying of the Light uit 2014, waarbij hij werd ontslagen als editor. De nieuwe versie, samengesteld uit fragmenten van de bioscoopversie, zal waarschijnlijk niet worden vertoond in je plaatselijke bioscoop, maar is voor Schrader wel onderwerp van discussie op IFFR, net als zijn nieuwste film First Reformed en zijn fascinerende carrière als geheel.
Maandag 29 januari 2018 (14:30) – Hilton Le Jardin
