Haar speelfilmdebuut Hemel (2012) was al meteen raak: een première op het filmfestival van Berlijn en de prijs van de internationale filmkritiek erbovenop. Het titelpersonage zette ook de toon voor een type protagonist waar Sacha Polak haar films (in 2015 Zurich en nu IFFR-openingsfilm Dirty God) graag omheen construeert: vrouwen die op grillige en zelfdestructieve wijze een existentieel verlies proberen te verwerken. Haar personages zijn opstandig, soms onsympathiek, en altijd levensecht.
Voor de hoofdrol in Dirty God, haar eerste Engelstalige film, zocht en vond Polak een jonge vrouw die zelf in de Londense arbeidersklasse opgroeide en ervaring heeft met het trauma dat in de film centraal staat: zichtbare brandwondenlittekens. Toon en kleur van de film zijn in hoge mate bepaald door de muziek, de uiterlijkheden en omgangsvormen van de grootstedelijke jongerencultuur. Filmjournalist, radiomaker en programmeur Tara Judah spreekt met Sacha Polak over haar werk en hoe haar films tot stand kwamen.
