Eind 1968 reisde Pier Paolo Pasolini naar Oeganda en Tanzania om locaties en acteurs te zoeken voor zijn Afrikaanse Oresteia. Terug in Italië sprak hij met Afrikaanse studenten – die hem direct maar beleefd vertelden hoe ze over zijn plannen dachten.
Eind 1968 had Pier Paolo Pasolini serieuze plannen voor een bewerking van Aeschylus’ Oresteia in Afrika en reisde hij naar Oeganda en Tanzania om mogelijke locaties en acteurs te zoeken. Na zijn terugkeer sprak hij met Afrikaanse studenten van de universiteit Sapienza in Rome – die hem beleefd, maar onomwonden vertelden wat ze van zijn plannen vonden…
Dat betekende het einde van het project. Het zegt veel over Pasolini dat hij deze mislukking toch heeft omgezet in een film waarin hij zichzelf toont als westerling die zich laat meeslepen door zijn ietwat rousseauiaanse visie op het traditionele Afrika – terwijl hij daar eigenlijk op zoek was naar het mythische Italiaanse zuiden dat hij altijd had verheerlijkt. En zoals blijkt uit Ulrich Köhlers Gavagai, dit jaar ook te zien op IFFR, zijn de vragen die Pasolini stelt nog altijd relevant, zij het op een andere manier dan 50 jaar geleden…
