Labyrinth Under Cyclone

Op drift in het universum na het einde van de wereld vinden een man en een vrouw heel even troost bij elkaar. Labyrinth Under Cyclone vermengt fotorealisme met artistieke animatie en is een abstracte, dromerige elegie over de liefde; een laatste dans met de dood.

Hij is schilder, zij musicus. Ze ontmoeten elkaar, worden verliefd en gaan uit elkaar in iets wat lijkt op een ruimteschip, zwevend door de kosmos na de apocalyps. Zijn ze oerwezens, en ontstaat hier het leven? Of zijn ze de laatsten in hun soort, die nog één keer een romantisch stuk opvoeren?

Labyrinth Under Cyclone van de Thaise kunstenaar Achitaphon Piansukprasert is niet in een hokje te stoppen. Het is een melancholisch, niet-verhalend toondicht zonder concrete tijds- op plaatsaanduidingen. De stream-of-consciousness-benadering geeft de film een dromerige, pijnlijk intieme sfeer waarin een man en een vrouw heel even troost vinden bij elkaar, vóór de onvermijdelijke breuk.

De korreligheid en lage resolutie geven Piansukpraserts film een duistere poëtica die opvalt in een tijd van steeds scherpere beeldresoluties. Het blikveld slingert heen en weer tussen figuratie en abstractie en acteurs en objecten veranderen in een vloeiende beweging in amorfe vormen. Labyrinth Under Cyclone staat in een lange traditie van avant-gardekunst – van Goya tot Gidal – en voert de toeschouwer een hypnotiserende, onmiskenbaar persoonlijke artistieke ruimte binnen.

– Srikanth Srinivasan

• 

• 

• 

• 

• 

•