Spider

De roman Spider van Patrick McGrath sloot naadloos aan bij de duistere fantasiewereld van David Cronenberg. De regisseur met de fascinatie voor het macabere levert met Spider een intieme, voor zijn doen vrij ‘normale’ film af die omschreven kan worden als realistisch Brits drama met een Freudiaans tintje. Op de typische Cronenberg manier natuurlijk, met de wisselende, meer voudige verdraaide percepties van de werkelijkheid.
De psychologische thriller speelt zich grotendeels af in het hoofd van Spider (Ralph Fiennes), die net is ontslagen uit een psychiatrische inrichting, maar nog steeds gekweld wordt door beelden uit zijn verleden. Dolend door de verlaten straten van het Londense East End waar hij opgroeide, dwingt Spider zichzelf tot een confrontatie met zijn jeugd om te ontdekken welke traumatische gebeurtenis leidde tot zijn gedwongen opname. In zijn wanen is hij ervan overtuigd dat zijn vader (Gabriel Byrne) zijn moeder (Miranda Richardson) vermoordde zodat de prostituee Yvonne (opnieuw een rol van Richardson) haar plaats kon innemen. Daarnaast kampt hij met de angst dat gas uit zijn verwarming en huid lekt. Een angst die wordt vergroot door de aanwezigheid van een gasfabriek in de buurt.
De vertelstructuur van Spider, met de waanzin die langzaam uitgesponnen wordt, is zowel visueel als dramatisch fascinerend. De treurige atmosfeer van de Londense arbeiderswijk draagt bij aan de isolatie en paranoïa van Spider die zich vastklampt aan zijn laatste beetje gezond verstand.